Ders odasında rahat çalınan bir desen, kalabalık bir atölyede ya da sahnede farklı davranır. Bu fark, ancak deneyerek kapanır.
Atölyelerde çok sayıda kişi aynı anda çalar ve ses düzeyi yüksektir. Kendi desenini bu ortamda duyabilmek, tek başına çalmaktan farklı bir beceridir. Katılmadan önce desenlerin kavranmış olması gerekir. Düşünerek çalınan bir desen bu ortamda ayakta duramaz.
Atölyeye gitmeden önce hangi ritimlerin çalışılacağı öğrenilir ve bunlar önceden çalışılır. Hazırlıksız katılım, çoğunlukla dinlemekle geçer. Bilinen bir ritimle katılmak ise doğrudan katkı sağlar.
Sahnede tempo, heyecan nedeniyle farkında olmadan yükselme eğilimindedir. Program öncesinde temponun kim tarafından tutulacağı kararlaştırılır. Geçiş işaretleri de sahne öncesinde tekrar gözden geçirilir.
Bu ortamlarda çalmak, ders odasında fark edilmeyen eksikleri açığa çıkarır. Dönüşte çalışılacak konular netleşir. Atölye ve sahne, çalışmanın bir sınavı değil, yönlendiricisidir.